به مناسبت ایام ولادت حضرت زهرا سلام الله علیها

800x600 سخاوت و ايثار زهرامفسرين شيعه و سني اتفاق دارند كه روزي زهرا(ع) با اطرافيانش روزه بودند. در هنگام افطار فقيري رسيد و از آنها چيزي خواست. زهرا پدرش و شوهرش و بچههايش و خادمهاش افطار خود را به آن گدا دادند. زهرا براي افطار روز بعد ناني تهيه كرد. يتيمي آمد، زهرا نان را به يتيم داد. در مرتبه سوم ناني تهيه نمود، اسيري آمد و افطار خود را به او داد و بالاخره هر سه شب را بدون افطار صبح كرد و آيۀ شريفه نازل شد: وَيَعْلِمُونَ الطَّعامَ عَلَي حُبّهِِ مِسْكِيْناً وَيَتيماً وَاَسِيراً. اِنَّمَا نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لاَنُرِيدُ مِنْكُمْ جَزَاءً وَلاَشُكُوراً![1] «و اطعام كردند طعامي را كه دوست داشتند به مسكين و يتيم و اسير، جز اين نيست كه اين كار را فقط براي خدا ميكنيم و از شما جز او سپاس نميخواهيم.» [2] در خاتمه  به تفسير كنيه و اسم ايشان ميپردازيم. براي القاب زهرا، تفسيرها، تأويلها و گفتگوها چندان است كه در اين نوشته مجال بازگو كردن همۀ آن نيست. فقط به طور فشرده به تفسير كنيه و اسم ايشان ميپردازيم: زهرا امابيها گفتهاند و اين كنيه را كه افتخاري براي آن حضرت است، پيامبرگرامي به ايشان داده است. [3] امابيها به معناي «مادرپدرش»؛ يعني زهرا مادر پدر  خويش است. اين كنيه معاني مختلفي دارد، اما بهترين معني همان است كه پيامبر(ص) به اين كنيه داد، يعني: «زهرا علت غايي جهان هستي است.» رواياتي نيز نقل شده است كه زهرا علت غايي جهان هستي است و اگر كسي ادعا كند كه واسطۀ فيض عالم هستي نيز هست، ادعاي او بدون دليل و به گزاف نيست. و اما فاطمه، فاطمه را فاطمه گفتهاند و اين تسميه اسراري دارد و همۀ آن اسرار از روايات بهرهمند است: 1ـ سُمِيَّتْ فَاطِمَةُ فَا